Gizemler

Rol yapmak basit bir nedenden dolayı en ruhani mesleklerden biridir; aktör bir yandan canlandırdığı rolle özdeşleşmek zorundadır, öte yandan bir izleyici olarak kalır. Eğer Hamlet’i canlandırıyorsa, tamamıyla Hamlet’in kimliğine bürmelidir. Kendini rolü içerisinde tamamıyla unutmalıdır. Ama varlığın en derinlerinde bir yerde izleyici olarak kalmak zorundadır. Eğer kendini tamamıyla Hamlet’le özdeşleştirirse, o zaman bir sorun var demektir. Gerçek aktör bir paradoks yaşar: Canlandırdığı kişiymiş gibi davranacak, ama benliğinin derinlerinde o olmadığını bilecektir. Bu nedenle aktörlük mesleklerin en manevi olanıdır diyorum. Osho

Kelimeler sadece kelimeler değildir. Onların ruh durumları vardır, kendilerine ait bir iklimleri vardır. Bir sözcük içine yerleştiğinde, aklına da farklı bir iklim getirir. Farklı bir yaklaşım, farklı bir görüş kazandırır. Bir şeyi farklı ismiyle söyle, o anda nasıl farklılaştığını göreceksin. Hatırlanması gerekli en önemli şey, -tabi mümkünse, bir deneyimi yaşa ve onu bir kelimeyle sınırlama. Çünkü bu onu kısıtlayacaktır. Osho

Öldüğüm gün tabutum götürülürken, bende bu dünya derdi var sanma... Benim için ağlama, yazık, vah vah deme; Şeytanın tuzağına düşersen, o zaman eyvah demenin sırasıdır, Cenâzemi gördüğün zaman firâk, ayrılık deme, Benim kavuşmam, buluşmam işte o zamandır, Beni toprağa verdikleri zaman, elvedâ elvedâ demeye kalkışma, Mezar, cennet topluluğunun perdesidir. Batmayı gördün değil mi? Doğmayı da seyret, güneşle aya gurûbdan hiç ziyân gelir mi? Hangi tohum yere ekildi de bitmedi? Ne diye insan tohumunda şüpheye düşüyorsun? Hangi kova kuyuya salındı da dolu dolu çıkmadı? Can Yusuf’u ne diye kuyuda feryad etsin? Bu tarafta ağzını yumdun mu, o tarafta aç. Zîrâ senin Hayy u Hû’yun, mekânsızlık âleminin fezâsındadır. Mevlana Celaleddin Rumi